اقبال کازرونی
محمد علی مصاحبی نائینی (عبرت) در تذکره مدینه الادب نام او را جزء شعرای یزد و مضافات آن می آورد (احتمالاْ به دلیل سکونت وی در آنجا) و می نویسد:
نامش محمد و مشهور به کازرونی، سیدیست سالخورده، طبعش سیّال است و با پیری به مضامین بکر میّال، ازوست:
دانی از بهر چه زاهد شکند شیشه ی می؟
تا به تقریب کند دست خود آلوده به وی
گوش بر گفته ی این زهد فروشان تا چند؟
خون دل خوردن و افسانه شنیدن تا کی؟
بر در مدرسه یک عمر دویدم افسوس
که همه عمر به بیهوده تلف کردم و طی
ترسم آخر شود اقبال تو را حسرت دل
باده و دلبر و طرف چمن و ناله ی نی
منبع:
- مدینه الادب، محمد علی مصاحبی نائینی (عبرت)، چاپ عکسی از روی نسخه به خط مؤلف، کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، تهران ۱۳۷۶، ج۱، ص ۳۰۴.
«کازرون جزئی است از بهشت، خاک پاکش و طیب هوایش از بهشت سرشته، موطن و مولد و سامان حضرت سلمان و شهر سبز حضرت سلیمان.» (آثارالرضا، ص 39)