سحاب تهراني معروف به مؤيد الشعراء (ااز شاعران دوره قاجاريه و البته اصالتاً از ديار فارس) چند سالي در شيراز ساكن بوده است. وي در اشعارش به بعضي از منازل سفرهاي خود اشاره كرده و از قضا از کازرون نیز عبور نموده و به وصف آن پرداخته است. در اينجا بخش مربوط به كازرون را نقل می کنیم:

 

در صفت كازرون

گشت  غمم  يكسره   از  دل   برون               چون  كه   شدم   زي  بلد   كازرون

سير كنان  نيز   در   آن   بوم  و  بر                 آمدمي      بر      در      باغ    نظر

باغ  نظر   آن  كه  به  نزهت  شهير                در   بر     ارباب     نظر     بي نظير

لطف  هوايش   زده   بر  خلد   دق                 برده   صفايش   ز  گلستان  سبق

غرس   در   او   جمله   نهال   ترنج                 مي نگذارد   فرحش   در   تو   رنج

از      اثر     نكهت      نارنج      او                  يك  تن   فرسوده ي  با  رنج   كو؟!

 

در صفت كتل دختر

چون كه    فتاد   از   بدي   اخترم                 راه    به    سوي     كتل    دخترم

وه چه كتل بس كه رهش پيچ پيچ                 ني  بتوان  برد   بدان  وهم   هيچ

تا   كه  نمودم   به  فرازش   عروج                 ديدمي    اندر   فلك    آنچه   بروج

الغرض    از     آن    كتل    پر خطر                 گويمت  اي  دل   سخني  مختصر

تا       كتل       دختر      پرداختم                  خويشتن    از    مردي     انداختم

 

در صفت كتل پيرزن

 آه     ز     دست     كتل     پيرزن                 كز   وي  عاجز  شده   هر  شيرزن

آه    از    آن   قله ي  گردون    گرا                  كامده   با   كاهكشان    هم   لوا

قله    مگو،     مادر    الوند     گو                  تلي    از    او    كوه   دماوند    گو

بل   پدر  قله ي  قاف  است   اين                  پر خطر  و  زهره شكاف است  اين

بس  كه رهش بود  همه سنگلاخ                  عاجز   از   او   كرگدن   يكه  شاخ

بين  كه چه افتاده   در  آن  دامنه                  گردن  ها   خورد   از   اين   گردنه

شرط   نمودم   كه   برم  جان اگر                  از     كف     اين   قله ي   بيدادگر

پيرزني     بينم     در     هر   كجا                  سنگ  زنم  بر  سر  او  از  جفا!!!

زان       كتل       پيرزن      نابكار                  بر   گلوي  خواجه اييم  شد  گذار

از  گلوي  خواجه  شدم  تا  به زير                 جان   به  گلويم  ز  تعب  كرد  گير

در  گلوي خواجه  غمم شد شديد                 فاش بگو،  جان  به  گلويم  رسيد

 

منبع:

- تذكره شعاعيه،محمدحسين شعاع شيرازي،به كوشش دكتر محمود طاووسي،بنياد فارس شناسي،شيراز ،۱۳۸۰، صص ۲۱۷-۲۲۰.